IXE

KONFLIKTY PAMIĘCI I POJEDNANIE W EUROPIE

2012-03-01T15:35:59Z

KONFLIKTY PAMIĘCI I POJEDNANIE W EUROPIE
ROLA RELIGII I KOŚCIOŁÓW
ZNACZENIE MYŚLI JANA PAWŁA II

Warszawa, 23 marca 2012 roku
Pałac Prezydencki, ul. Krakowskie Przedmieście 48/50

Konferencja pod Honorowym Patronatem
Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego

Organizatorzy:
Fundacja Kultury Chrześcijańskiej ZNAK
Współpraca: Katolicka Agencja Informacyjna
Inicjatywa Chrześcijan dla Europy (IXE)

Patronat medialny: Wydawnictwo Znak, FORUM: Żydzi–Chrześcijanie–Muzułmanie

Program konferencji

9.10 Powitanie: Jacek Michałowski, Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
9.13 Otwarcie konferencji: Henryk Woźniakowski, Prezes Wydawnictwa Znak
9.18 Prezentacja – zapowiedź czterech dyskusji panelowych: Izabela Chruślińska, Adam Balcer, dr Dominika Kozłowska, dr Karolina Wigura
9.30 Wykład wprowadzający: Pamięć – historia – religia – polityka: prof. Paweł Śpiewak
9.50 Dyskusja panelowa: Pamięć Polaków, pamięć Ukraińców. „Orlęta”, „Pawłokoma” – i co dalej?
prof. Adam D. Rotfeld, dr Andriy Portnov, Henryk Wujec
Prowadzenie: Izabela Chruślińska
10.50 Przerwa kawowa
11.10 Dyskusja panelowa: Wojna, pamięć i perspektywy pojednania w Bośni
dr Neven Simac, prof. Dubravko Lovrenovic, Konstanty Gebert
Prowadzenie: Adam Balcer
12.10 Dyskusja
12.30 Lunch
13.15 Dyskusja panelowa: Porządki i lustracje domowe: przemilczenie – rozliczenie – pojednanie. Hiszpania, Niemcy, Ukraina
Abel Soriano, Jörg Lüer, prof. Jaroslav Hrycak
Prowadzenie: dr Dominika Kozłowska
14.15 Dyskusja
14.40 Przerwa kawowa
15.00 Dyskusja panelowa: Pojednanie i jego warunki. Etyka czy polityka? Wielkie gesty czy „normalność”?
ks. bp prof. Grzegorz Ryś, ks. prof. Borys Gudziak, prof. Anna Wolff-Powęska _ Prowadzenie: dr Karolina Wigura
16.00 Dyskusja
16.20 Słowo kończące: Tadeusz Mazowiecki
16.30 Zakończenie konferencji

Prosimy o potwierdzenie swojego udziału w konferencji do dnia 16 marca 2012 na adres
ankapawlikowska gmail.com
lub tel. 608 059 841

CONFLICTING MEMORIES AND RECONCILIATION IN EUROPE

2012-03-01T15:35:52Z

CONFLICTING MEMORIES AND RECONCILIATION IN EUROPE
THE ROLE OF RELIGION AND THE CHURCHES.
THE SIGNIFICANCE OF THE THOUGHT OF JOHN PAUL II

Warsaw, 23 March, 2012
Presidential Palace, Krakowskie Przedmieście 48/50

Conference under the Honorary Patronage of President of the Republic of Poland Bronisław Komorowski

Organizers:
ZNAK Christian Cultural Foundation
in cooperation with the Catholic Information Agency (KAI)
and Initiative of Christians for Europe (IXE).

Media patronage:
Znak Publishing House, FORUM: Jews–Christians–Muslims

Program of the conference

9.10 Welcome: Jacek Michałowski, The Head of The Chancellery of The President of Poland
9.13 Opening of the conference: Henryk Woźniakowski
9.18 Presentation of four panel discussions: Izabela Chruślińska, Adam Balcer, Dr. Dominika Kozłowska, Dr. Karolina Wigura
9.30 Introductory lecture: Memory – History – Religion – Politics, Professor Paweł Śpiewak
9.50 Panel discussion: Memory of Poles, Memory of Ukraninians. “Orlęta”, “Pawłokoma “– the Future
Professor Adam D. Rotfeld, Dr. Andriy Portnov, Henryk Wujec.
Chair: Izabela Chruślińska
10.50 Coffee break
11.10 Panel discussion: War, Memory and Perspective of Reconciliation in Bosnia
Dr. Neven Simac, Professor Dubravko Lovrenovic, Konstanty Gebert.
Chair: Adam Balcer
12.10 Discussion
12.30 Lunch break
13.15 Panel discussion: Internal ‘lustration': Silence – Reckoning – Reconciliation. Spain, Germany, Ukraine
Abel Soriano, Jörg Lüer, Professor Jaroslav Hrycak.
Chair: Dr. Dominika Kozłowska
14.15 Discussion
14.40 Coffee break
15.00 Reconciliation and the Underlying Conditions. Ethics or Politics? Big Gestures or “Normality?.”
Bishop Professor Grzegorz Ryś, F. Professor Borys Gudziak, Professor Anna Wolff-Powęska.
Chair: Dr. Karolina Wigura
16.00 Discussion
16.20 Conclusions, Tadeusz Mazowiecki
16.30 Closing of the conference

R.S.V.P. by 16 March, 2012, at:
ankapawlikowska gmail.com
or tel. +48 608 059 841

Europe is our future! Considering Europe not through its boundaries but through its opportunities

2012-02-10T13:23:02Z

- Activities

European Court of Human Rights, Third-Party Intervention in the case of Lautsi v. Italy (Appl. No. 30814/06)

2011-06-22T07:19:31Z

1st June 2010: Colloquium

2010-10-22T08:47:58Z

“Migrations – a challenge for the European Union and for the Christians of Europe”

Mobilité et migrations: le message d'IXE aux Européens

Message final prononcé par Jérôme VIGNON, président des Semaines sociales de France à l'issue de la conférence organisée à Bruxelles , en la Représentation permanente du Land de Baden Wurtemberg, le 1 juin sur « Les migrations-un défi pour l'Union européenne et les chrétiens en Europe ».

IXE regroupe en Europe un ensemble de mouvements de laïcs chrétiens, attachés à la construction européen, particulièrement aux finalités de long terme qu'elle incarne.

Pourquoi avoir choisi le thème des migrations pour s'adresser aujourd'hui aux représentants des institutions, Parlement européen et Commission? C'est l'an dernier, au moment d'un appel destiné aux citoyens comme aux futurs élus du Parlement européen que nous avons décidé de mettre particulièrement l'accent sur l'enjeu européen des migrations. A leur égard se manifestent dans nos opinions publiques une anxiété et une hostilité qui pèsent sur le climat politique général au point d'altérer le projet européen lui même. Car ce sont les mêmes craintes qui font dire « non » aux migrations et aux étrangers et qui font dire « non » à l'Europe elle-même. Après les résultats des élections de juin 2009, nous avons été frappés par la montée du vote extrême dans beaucoup de pays, reflétée aussi dans la composition actuelle du PE.

Face à ces tendances, les responsables politiques eux-mêmes sont à la peine. Ils savent qu'il est beaucoup plus facile de gagner la confiance d'une part importante de l'électorat en adoptant une attitude réservée à l'égard des migrants que l'inverse. Ainsi les partis racistes ou xénophobes exercent-ils une influence indirecte considérable et restrictive sur l'ensemble des orientations politiques européennes.

Mais pourquoi est-ce si difficile de tenir aux citoyens un langage de raison sur l'immigration ? Il ya quelques années, en 1997, les Semaines sociales de France avaient tenu leur rassemblement annuel déjà sur ce thème. Le grand philosophe chrétien Paul RICOEUR s'était alors penché sur cette difficulté. Entre autres raisons de la frilosité de l'opinion, il en avait avancé deux au regard desquelles les Eglises chrétiennes ont une contribution à apporter :

Ricoeur incriminait d'abord la perte de la mémoire collective des migrations qui à un moment donné ou à un autre avaient marqué le développement de chaque peuple : l'expatriation pour certains d'entre eux, comme la Pologne, l'Irlande ou le Portugal ; le rassemblement de cultures aux origines contrastées dans une nation unique, comme la France, l'Allemagne ou l'Autriche. La religion avait alors joué un rôle majeur dans la construction de valeurs communes au-delà des différences culturelles.

Le philosophe soulignait aussi le raidissement de l'appartenance à une communauté nationale en ce temps de mondialisation: le ressenti d'une mondialisation aliénante conduit à un repli identitaire peu propice à l'ouverture à d'autres cultures. Précisément, la foi chrétienne annonce et propose les conditions d'une appartenance ouverte : ni désaffiliée de toute communauté de culture et de traditions ; ni exclusive au point de rendre impossible un lien de reconnaissance en égale dignité. C'est le sens du message fondateur qu'adresse Saint Paul, l'Apôtre d'un christianisme universel, dans son épître aux Galates. Lorsqu'il y affirme que « désormais il n'y a plus ni juifs, ni grecs, ni païens, mais que tous sont frères en Jésus Christ », il n'efface pas les appartenances diverses des uns et des autres, au travers desquelles ils vivent, s'expriment et se développent dans leur communauté locale ou nationale. Il ne proclame pas d'avantage une citoyenneté qui remplacerait les autres et rendrait caduques les nations. Le Christianisme n'est pas une patrie de substitution [1]. Mais il offre par l'esprit de fraternité, la possibilité de fonder un dialogue constructif entre les nations, et au sein d'une nation, entre les diverses composantes culturelles, sans que ces composantes se trouvent dévalorisées ou amoindries.

Voilà donc pourquoi, au fond des choses, les mouvements de laïcs chrétiens que nous représentons souhaitent se manifester sur le terrain des politiques migratoires européennes, comme nous y a d'ailleurs pressé Jean Claude DE BROUWER, représentant aujourd'hui la Commissaire Cécilia MALMSTRÖM. Ce que nous avons à dire se fonde sur l'expérience et l'engagement des mouvements de la diaconie chrétienne, tel Jesuit Refugees Service ou Caritas Belgique, qui ont donné aujourd'hui un témoignage crédible. Ce message s'adresse d'abord aux citoyens de l'Union, ensuite aux responsables politiques particulièrement à ceux qui exercent un mandat au sein des institutions communes.

A l'attention de nos concitoyens,

Nous les invitons à puiser dans leur mémoire, dans leurs traditions culturelles vivantes tissées de mouvements et de rencontres, au sein et à l'extérieur de leurs frontières nationales. Ainsi pouvons-nous donner en exemple l'organisation originale des ACLI membre d'IXE, présentée au cours de cette conférence par Pino GULIA. Syndicalistes italiens de sensibilité chrétienne, les ACLI demeurent les héritiers de la grande tradition de diaspora italienne qui a vu des travailleurs italiens contraints de s'expatrier dans le monde entier. Sensibles de ce fait à la condition de l'étranger, les ACLI sont présents dans le monde entier, non seulement pour être la voix en Italie des émigrants de la diaspora nationale, mais aussi pour assister et informer les travailleurs migrants potentiellement attirés par le grand voyage vers l'Italie, pour qu'ils sachent à l'avance ce que seront leurs droits et leurs obligations.

Nous encourageons nos concitoyens à prendre connaissance et à s'informer des faits réels concernant l'apport des migrants aux pays d'accueil, notamment au fonctionnement des services publics et sociaux essentiels, ainsi que leur impact sur le marché du travail et sur les salaires des pays d'accueil, tels qu'ils nous ont été présentés par Herbert BRÜCKER. Nous invitons les associations professionnelles de nos pays, patronales et syndicales, à faire connaître l'apport des migrants au meilleur fonctionnement des marchés du travail, en s'appuyant sur les données statistiques objectives et les évaluations scientifiques existantes. Nous reconnaissons que nous mêmes, associations de laïcs chrétiens, devons nous former d'avantage à la complexité des aspects juridiques, nationaux et internationaux qui entourent le pilotage et donc l'humanisation de ce vaste « processus des flux de populations », tel que l'a désigné cet après-midi Raphaëlle d'YVOIRE.

Nous invitons nos concitoyens à regarder la venue de nouveaux migrants, ainsi que l'accueil et l'installation des migrants de la seconde génération comme un investissement porteur d'avenir. Comme cela a été souligné cet après midi par nos experts, ceux qui décident aujourd'hui, venant d'Afrique, de se lancer dans le périple vers l'Europe, sont dotés de qualités essentielles de volonté et de courage ; ils sont le plus souvent animés par un désir d'apprentissage et de réussite. Ils constituent pour l'Europe et pour leur pays d'origine un potentiel d'avenir, pour peu que les investissements sociaux en logement, éducation et formation complémentaires soient effectués : telle est bien l'expérience attestée par Caritas Belgique, par exemple. Cette confiance dans un avenir commun s'illustre d'ailleurs dans le nombre croissant des unions entre Européens et migrants.

Message à l'attention des dirigeants politiques

L'Union veut maîtriser les flux migratoires, gérer rationnellement le flux net positif de migrants extérieurs dont elle est tributaire pour des raisons démographiques, au cours des 20 à 30 années à venir. Mais il faut que les principes fondamentaux sous jacent à cette politique redeviennent visibles. Ce n'est pas le cas aujourd'hui. En raison même du caractère intergouvernemental de la prise de décision, les politiques européennes apparaissent morcelées, fruits des priorités particulières changeantes des présidences successives du Conseil des ministres : tantôt la promotion d'une immigration économique , liées aux besoins du marché du travail européen ; tantôt la préservation des droits fondamentaux des migrants les plus vulnérables, notamment les déboutés du droit d'asile ou en attente de l'application de ce droit ; tantôt la protection des citoyens contre les risques d'insécurité associés avec le terrorisme international ; tantôt la définition de conditions a priori, censées garantir une bonne intégration ultérieure. Cette dispersion des enjeux est la cause d'un flou dans l'impulsion européenne. Elle contribue à l'incohérence dans les règles nationales qui résultent de la mise en œuvre du droit dérivé européen. Il en résulte des difficultés d'application concrète sur le terrain, dont souffrent en premier lieu les migrants économiques ou familiaux.
De ce point de vue, la communautarisation des politiques migratoires, rendues possibles par le nouveau Traité depuis fin 2009, est une vraie chance. Nous proposons que la valeur du droit à la mobilité, pierre angulaire du droit communautaire interne et fondement de la citoyenneté européenne, serve aussi de principe unificateur des politiques de migrations de l'Union, moyennant autant que nécessaire, des restrictions reflétant les contraintes et les délais de l'intégration. La mobilité reflèterait mieux que l'expatriation définitive les changements que connaissent aujourd'hui les courants migratoires multilatéraux et réciproques mondiaux et européens. Autour de ce principe unificateur, d'autres politiques européennes pourraient jouer un rôle conciliateur et apaisant entre les communautés nationales et migrantes : en particulier la Politique extérieure commune dans la relation avec les pays d'émigration et de transits autour du bassin méditerranéen ; la convergence des politiques nationales de régularisation, où le manque de concertation est une source de tension au sein de l'Union.

Selon la tradition de l'enseignement social chrétien, ce droit fondamental à la mobilité internationale n'entraîne pas en effet que les Etats, dans le cadre commun de l'Union européenne, ne disposent pas de facultés de régulation. Il ne retire pas à nos Etats la possibilité de dire non à tel ou tel type de demande, comme y a insisté notre invité, membre du PE, Manfred WEBER, exception faite de l'hospitalité inconditionnelle due aux personnes dans le cadre du droit d'asile, droit européen fondamental. Mais étant donné les enjeux de dignité de la personne humaine qui s'attachent au droit à la mobilité, la tradition sociale chrétienne demande que les régulations nationales soient clairement motivées par des raisons d'intérêt général. De même les critères de légalisation ou de rejet des demandes de régularisation émanant de travailleurs sans papiers doivent-ils être clairs et prévisibles, pour être mis en œuvre en toute transparence et équité, selon des exigences de dignité des personnes concernées.

Chers amis, ce sont les quelques messages qu'avec modestie et confiance, nous nous permettons d'adresser ensemble à nos concitoyens et à nos responsables politiques. Modestie, car nous sommes conscients de la complexité des difficultés et des compétences. Confiance dans la source de l'inspiration qui anime ceux dont les actions exemplaires d'accueil et de solidarité peuvent toucher nos opinions publiques.

Jérôme Vignon
Président des Semaines sociales de France.

[1] C'est ce qu'exprime au 4e siècle l'épître célèbre à Diognète : »Les chrétiens ne se distinguent pas des autres hommes, ni par leur pays, ni par leur langage, ni par leur vêtement. »

IXE: Vilka är vi?

2009-06-09T16:03:38Z

På 1990-talet kom flera organisationer inom socialkatolicismen till slutsatsen att sociala och samhällsfrågor inte längre kunde debatteras utan att placera dem i sitt europeiska sammanhang.

Därför började, år 1999, den franska organisationen Semaines Sociales de France (SSF) och den tyska katolska centralkommittén (ZdK) att samarbeta. I maj 2000 gav de tillsammans ut ett manifest “För en europeisk medvetenhet”.

Det blev avstampet för ett samarbete mellan de två organisationerna, med syfte att skapa regelbundna mötesplatser för kristna från olika europeiska länder. Ett flertal möten har hållits i olika europeiska städer, exempelvis i Bryssel i januari 2001, i Berlin i februari 2002, i Krakow i mars 2003, i Lille 2004, i Sarrbrucken 2006,…...

En europeisk arbetsgrupp inrättades i juni 2002. I mars 2006 tog den namnet “Kristet initiativ för Europa” med förkortningen IXE. En viktig verksamhet var manifestet “Retrouvons le sens de la construction européenne”, vilket publicerades i samband med Romfördragets femtioårsjubileum i mars 2007.

IXE har fyra huvudmålsättningar:

tjäna som mötesplats för Europas kristna som vill främja kyrkans sociala engagemang,
upprätta en dialog med samhället och ta ställning i frågor om Europas framtid,
vara en tankesmedja om hur Europa utvecklas, särskilt genom dialoger med EU:s och medlemsstaternas institutioner,
Hjälpa till att organisera europeiska evenemang om aktuella samhällsfrågor.

Kort sagt vill IXEs medlemmar främja en ökad europeisk medvetenhet i den nationella debatten.

IXEs medlemmar
När det här skrivs har IXE-gruppen medlemmar från följande länder: Belgien, Frankrike, Italien, Kroatien, Luxemburg, Nederländerna, Polen, Rumänien, Slovakien, Spanien, Tyskland, Ukraina och Österrike, I gruppen ingår också en observatör från COMECE.

Till Europas medborgare I anledning av valet till Europaparlamentet i juni 2009

2009-06-05T12:46:50Z

Hur vi kan komma över krisen och vår tids
utmaningar genom ett mer enat, mer solidariskt och öppnare Europa

Nu när vi i Europa skall välja nya ledamöter till Europaparlamentet, vet vi att det råder ovanligt svåra tider. Vi vet också att det är en brytningstid, för vår egen framtid och för våra barns framtid.

Därför har vi, som alla kommer från EU:s medlemsländer och kandidatländer skrivit detta upprop: låt oss använda evangeliet och de traditioner som bygger på det för att få tecken på hur vi kan ändra våra liv för att skapa ett samhälle som är humanare och som bryr sig om allas välstånd. Endast ett enat Europa kan bemöta aktuella utmaningar genom att solidaritet, rättvisa och fred i världen. Låt oss bli medvetna om vårt eget ansvar gentemot Europa.

Efter en lång tid av ovisshet vill Europa samlas och enas igen. Men samtidigt har Europa drabbats av den ekonomiska och finansiella kris, som drabbat hela världen, och som även är en andlig och moralisk kris. Det förtroende som förlorats kommer bara återskapas om EU tar nya initiativ igen, trots att EU:s institutioner har försvagats av den ovisshet som råder runt ratificeringen av Lissabonfördraget.

Krisen i världen är svår för alla, särskilt för de fattigaste människorna och länderna. Men samtidigt ger den oss ett unikt tillfälle att omorientera ekonomin och ändra vår sätt att leva. Den ger också möjligheten att stärka Europa på ny grund, om vi bara står emot motgångar och bevarar de principer som ligger till grund för EU.

Låt oss genomföra Lissabonfördraget så fort som möjligt

För att Europa skall kunna spela en roll internationellt i den ekonomiska krisen, och för att EU skall ha de demokratiska och effektiva institutioner de behöver, uppmanar vi först och främst Europas regeringar och medborgare att stödja fördraget som stats- och regeringschefer skrev under i Lissabon. Det fördraget ger oss en verklig möjlighet att handla och en starkare grund för att hitta lösningar som passar oss alla. Det gläder oss att Irland accepterat att se över sin nej-röst igen.

Men visst är fördraget komplicerat och svårt att läsa för icke-specialister. Så är det med alla texter som förhandlats fram av 27 länder. Trots det tar Lissabonfördraget som aldrig förr ställning för de principer som ligger till grund för EU och ger ett utvidgat EU möjligheten att lättare fatta beslut. Detta fördrag ger också EU kapaciteten att stå för stabilitet, solidaritet och öppenhet gentemot grannarna i öster och söder.

Trots att det inte står någonstans att EU har kristna rötter, är vi glada för att texten i fördraget inspirerats av kristna värderingar och tänkande. Till exempel talar fördraget för första gången uttryckligen om att människans värdighet är EU:s viktigaste princip, framför frihet, demokrati och jämlikhet. Fördraget stadgar att EU:s målsättningar inbegriper fred, full sysselsättning, hållbar utveckling, fri och rättvis handel, utrotning av fattigdomen, skydd för de mänskliga rättigheterna och strikt efterlevnad och utveckling av internationell rätt. Solidaritet, ett uttryck som tidigare sällan använts i gemenskapsrätten, är centralt i Lissabonfördraget.
Stadgan om de grundläggande rättigheterna, som är en del av fördraget, innehåller både klassiska grundläggande fri- och rättigheter och sociala rättigheter. På så vis garanterar stadgan, bland annat, social trygghet och sociala förmåner, rätt till bostad, skydd av familjen, skydd av barns, de äldres och handikappades rättigheter, rätt till asyl, samt bio-etiska rättigheter som exempelvis förbud mot reproduktiv kloning av människor, rashygieniska metoder och mot att låta människokroppen och dess delar i sig utgöra en källa till ekonomisk vinning.

Fördraget skyddar den ställning som kyrkor har enligt medlemsstaternas nationella lagstiftning, den respekterar deras ställning och deras specifika bidrag till EU, och uppmanar EU att upprätthålla en öppen och regelbunden dialog med kyrkorna.

Slutligen stadgar fördraget att Europaparlamentets och de nationella parlamentens makt skall stärkas, ökad öppenhet, mer direkt deltagande av medborgarna, en klarare kompetensfördelning och en bättre kontroll av subsidiaritetsprincipen.

Eftersom fördraget stärker EU:s effektivitet och demokratiska legitimitet, ger det EU kapaciteten att bemöta de tre utmaningar som vi anser vara allra viktigast just nu, nämligen globaliseringen, klimatförändringarna och den demografiska utvecklingen.

För att kunna klara ekonomins globalisering måste vi skapa ett mer solidariskt EU

Globaliseringen av handeln och storfinansen har vuxit exponentiellt de senaste årtiondena. Men allt har inte hjälpt tillväxten, tvärtom. Nu kan vi alla se hur systemet byggt på mångfaldigande av finansiella instrument och som karakteriserats av brist på öppenhet, reglering och ansvar, inte fungerat.

Samtidigt kan en tendens till protektionism ses igen, även inom EU, av typ “var och en står sig själv närmast”. För att undvika en sådan obalans måste vi låta ekonomin tjäna människan, alla människor. Det innebär att mänskligt arbete måste värderas högt, att företagande måste främjas, och att statens roll som beskyddare av allmänintresset måste bevaras. Den europeiska modellen av social marknadsekonomi måste moderniseras med tanke på hur världen ser ut idag. Dess uppgift att förena ekonomisk effektivitet och social rättvisa, lika chanser för alla och solidaritet, måste förstärkas. En sådan solidaritet kan inte stoppa vid nationsgränser, istället måste Europa ta tillvara sin mångåriga erfarenhet och använda den till att bättre skydda de mest utsattas intressen.

På grund av detta, och med tanke på dess roll som världsmakt, bör EU främja reglering på världsnivå, internationella strukturer och kontrollinstrument. Bland dessa måste IMF, Världshandelsorganisationen och FN spela en central roll, för att se till att tillväxtekonomier och fattiga länder, särskilt länderna i Afrika, får något att säga till om.

För att bemöta klimatfrågorna måste vi skapa ett Europa som respekterar kommande generationer

Klimatförändringarnas konsekvenser för kommande generationer står uppenbara och vi måste ta ansvar. Som kristna så tror vi att Skapelsen har anförtrotts oss av Gud och att vi är dess “vaktmästare” som skall se till att den används med ansvar. Den industrialiserade världen använder produktionsmetoder och levnadssätt som leder till exploatering av tillgängliga resurser. Som vi vet kommer konsekvenserna av klimatförändringarna, exempelvis stormar, översvämningar och torka, framför allt att drabba fattiga länder och kampen om tillgång till mat och vatten ökar konfliktbenägenhet.

Den situationen kan inte bemästras utan att vi förändrar den ekonomiska tillväxten så att energikonsumtionen och konsumtionen av icke förnybara naturresurser minskas. Endast ett enat Europa kan ta sådana orädda och nödvändiga initiativ mitt i den finansiella och ekonomiska krisen. Vi välkomnar de beslut som redan tagits, men tror att vi måste gå längre.
Alla måste bidra till kraftansträngningen och förändra våra levnadssätt, särskilt i industriländerna. Vi måste konsumera mindre, förändra och minska antalet transporter, främst för att undvika en ekologisk katastrof. Det ger oss också en möjlighet att vända oss från ett alltför materiellt liv och öppna oss ytterligare för den rikedom som relationer mellan människor innebär.

För att bemöta den demografiska utvecklingen måste vi ha ett generösare Europa

En tredje stor utmaning för de flesta europeiska länderna är befolkningsfrågan, med en åldrande och i vissa fall krympande befolkning. Internationellt sett är Europa mest utsatt. De sociala och ekonomiska konsekvenser som förändringarna för med sig är bland annat överlastade socialsystem, brist på arbetskraft, och större konfliktbenägenhet mellan generationerna.

Även om orsakerna till den aktuella situationen är flera, kräver lösningarna framför allt ytterligare uppmärksamhet på familjens och de unga generationernas välbefinnande. Både medlemsstaterna och EU måste skydda och främja familjelivet. Föräldrar måste få en möjlighet att klara livspusslet, och kunna finna balans mellan arbete och familjeliv.
För att uppnå en sådan balans måste flera olika frågor ses över: hälsa, utbildning, arbete – hela samhället måste engageras för att ge de unga möjligheter att blomstra och samtidigt förbättra de äldres situation.

I dag beror ungefär tre fjärdedelar av befolkningstillväxten i Europa på internationell invandring. Den invandringen kan beräknas att fortsätta eftersom vi, åtminstone delvis, måste kompensera befolkningsminskningen. Därför är det viktigt att invandrare integreras i samhället och att mångfald ytterligare främjas.

Men familje- och invandringspolitik kan inte dikteras bara av ekonomiska orsaker. Att kontrollera invandring får aldrig vara viktigare än respekten för allas rätt att leva med sin familj. Det som är viktigt i invandringspolitiken och politiken att bibehålla en etnisk, kulturell och religiös mångfald i vårt samhälle, är att de är välkomnande och öppna, och detta gäller oss alla, särskilt om vi är kristna.

Men visst har de europeiska institutionerna ibland verkat hota familjens integritet. Det finns en risk att skillnaderna mellan könen förnekas. Men det är viktigt att understryka att varken de aktuella fördragen eller Lissabonfördraget ger EU någon möjlighet att lagstifta på familjerättens område eller om rätten till liv: dessa frågor kan bara varje medlemsstat lagstifta om nationellt.

Sammanfattningsvis uppmanar vi alla europeiska medborgare, särskilt kristna medborgare, att engagera sig i den demokratiska europeiska debatten.

Rösta i Europavalet i juni 2009! Låt oss vara med och bygga ett Europa som kan främja fred och rättvisa i världen. Låt oss kräva att de olika politiska partierna uttrycker sin europeiska vision, låt oss stödja de kandidater som är beredda att stå för en politik som inspirerats av respekt för mänsklig värdighet, och för ett solidariskt och generöst EU som ser till kommande generationer. Låt oss inte falla för populistiska slagord. Skapandet av Europa är återigen i centrum för EU och Europaparlamentet har, mer än någon annan av EU:s institutioner, till uppgift att representera medborgarna.

Aldrig förr har EU:s roll som fredsmäklare i världen varit så viktig.
Låt oss se till att EU får chansen!

Jérôme Vignon

_Ordförande för Frankrikes Sociala Veckor (SSF) – Frankrike

Hans Joachim Meyer

Ordförande för tyska katolikers centralkommitté (ZdK) – Tyskland

Michel Camdessus

Hedersordförande för Frankrikes Sociala Veckor (SSF) – Frankrike

Henryk Woźniakowski

Ordförande för förlaget ZNAK – Polen

Andrea Olivero
Ordförande för ACLI - Föreningarna för kristna arbetare i Italien – Italien

Hein Pieper
Direktör för Katholiek Netwerk – Nederländerna

Antoine Arjakovsky
Direktör för institutet för ekumeniska studier i Lviv, Ukrainas katolska universitet, ordförande för den ekumeniska sociala veckan in Lviv – Ukraina

Neven Šimac
Vice ordförande för det europeiska dokumentations- och forskningscentret Robert Schuman, Zagreb/Split – Kroatien

Anna Moskwa
Europeiska mötescentret och stiftelsen Nowy Staw – Polen

Peter Grubits
Generalsekreterare i österrikiska Katolsk Aktion (KAO) – Österrike

Pierre Lecocq
Ordförande för UNIAPAC Europa - Internationella kristna förbundet för företagsledare – Paris

Peter Annegarn
Ordförande för du Conseil Interdiocesain des Laics (CIL) – Belgien

Josiane Caproens
Ordförande för Conseil Pastoral Interdiocesain (IPB) – Belgien

Carine Devogelaere
Koordinator för Conseil Pastoral Interdiocesain (IPB) – Belgien

Frank Turner SJ
Direktör för OCIPE - Jesuit European Office – Bryssel

Henri Madelin SJ
OCIPE - Jesuit European Office – Strasbourg

Violeta Barbu
Medlem IXE – Rumänien

Pedro Sols Lúcia och María Luisa Lladó Hädinger
Medlem IXE – Spanien

Anne van der Vaeren
Medlem IXE – Belgien

Pierre Deschamps
Ordförande för EDC - Entrepreneurs et Dirigeants Chrétiens – Frankrike

Tomáš Halík
Ordförande för den tjeckiska kristna akademin – Prag

Michel Van Aerde OP
Direktör för den dominikanska föreningen ESPACES – Bryssel

Ignace Berten
ESPACES – Bryssel

Markus Schlagnitweit
Direktör för den Österrikes sociala katolska akademi – Österrike

Clotilde Nyssens
ALTERCITÉ – Belgien

Francis Davis
Institut Von Hugel, St. Edmund‘s College, Cambridge universitet – Storbritannien

Yves Coulomb
Ordförande för Mouvement Chrétien des Cadres et dirigeants (MCC) – Frankrike

Llorenç Puig i Puig SJ
Direktör för Cristianisme i Justicia – Spanien

POZIV DRŽAVL JANOM EVROPE OB VOLITVAH V EVROPSKI PARLAMENT JUNIJA 2009

2009-05-26T15:46:42Z

Premagovanje krize in soočanje z izzivi našega časa s pomočjo združene, bolj povezane in bolj navzven usmerjene Evrope

V času, ko je pred državljani Evrope naloga, da v Evropski parlament izvolijo nove člane, se vsi zavedamo dejstva, v kako zahtevnem in težkem obdobju zgodovine živimo. Hkrati pa je to čas odločanja o naši lastni prihodnosti in prihodnosti naših otrok.

Spodaj podpisani, državljani držav članic Evropske zveze in držav kandidatk pozivamo državljane Evrope: evangelij in tradicije, ki izhajajo iz njega, nas nagovarjajo, naj razberemo znamenja časa, znamenja, ki nas vabijo, da spremenimo svoje življenje in tlakujemo pot bolj človeški družbi, ki spoštuje dobro vseh. Le združena Evropa lahko odgovori na trenutne izzive, tako da izrazi svoje najglobje vrednote solidarnosti, pravičnosti in miru po vsem svetu. Zavedajmo se osebne odgovornosti za izgradnjo evropske stavbe.

Po dolgem obdobju negotovosti Evropejci zdaj znova hrepenijo po povezovanju. Hkrati Evropa občuti poln pritisk svetovne denarne in gospodarske krize, ki pa je tudi etična in duhovna kriza. Izgubljeno samozavest bomo znova pridobili le, če se bomo zavzeli za novo pobudo, v kateri mora Evropa igrati osrednjo vlogo, čeprav so njene ustanove oslabljene zaradi negotovosti, ki še vedno visi nad procesom ratifikacije Lizbonske pogodbe.

Globalna kriza nas vse sooča s težko preizkušnjo; preizkušnja je še težja za vse najbolj pomoči potrebne ljudi in narode na svetu. Hkrati ta preizkušnja nudi enkratno priložnost, da preusmerimo svoja gospodarstva in spremenimo svoje vedenje. Evropi daje priložnost, da se pojavi z novo močjo – če bomo znali ohraniti svojo sposobnost, da se upremo težavam in ostanemo zvesti vrednotam, ki so od vsega začetka oblikovale temelje te zgradbe, enkratne v zgodovini človeštva.

Čim hitreje uveljavimo določila Lizbonske pogodbe

Če želi Evropa v razmerah gospodarske krize odigrati enakovredno vlogo na mednarodnem odru, se mora opremiti z močnimi in demokratičnimi ustanovami, zato pozivamo svoje vlade in vse državljane Evrope, naj podprejo uveljavitev določil pogodbe, ki so jo v Lizboni podpisali voditelji držav in vlad. Pogodba ponuja resnično možnost ukrepanja in trdnejši temelj, iz katerega lahko zastavimo skupno iskanje ustreznih rešitev. Ob tem pozdravljamo odločitev Irske, ki je privolila, da bo še enkrat razmislila o svoji zavrnitvi pogodbe.

Ta pogodba je resnično zapleteno ubesedena in morda ne vedno dostopna bralcu, ki z njo ni seznanjen, tako kot vsako drugo besedilo, ki nastane po temeljitem posvetu 27 držav. Pa vendar, na način, kakršnega še ni bilo, zavzema jasna stališča o temeljnih evropskih vrednotah, medtem ko Evropski zvezi omogoča, da z različnimi procesi učinkovito odloča tudi v okviru razširjene povezave. Ista pogodba Evropski zvezi tudi omogoča, da je steber stabilnosti, solidarnosti in odprtosti proti Vzhodu in Jugu.

Čeprav pogodba ne omenja evropskih krščanskih korenin, vendarle z odobravanjem sprejemamo njene določbe, ki jih dejansko navdihujejo krščansko razmišljanje in krščanske vrednote. Prvič neka pogodba odprto priznava človeško dostojanstvo kot najpomembnejšo evropsko vrednoto in ga postavlja pred svobodo, demokracijo in enakost. Za cilje Evropske zveze postavlja mir, polno zaposlitev, vzdržen razvoj, svobodno in pravično trgovino, odpravo revščine, zaščito človekovih pravic ter spoštovanje in razvoj mednarodnega prava. Pojem solidarnosti – do sedaj redko uporabljen v pravu Evropske zveze – ima v Lizbonski pogodbi središčno mesto.

Listina o temeljnih pravicah, ki je sestavni del sporazuma, povezuje klasične temeljne pravice s socialnimi pravicami. Tako med drugim zagotavlja dostop do socialne varnosti, do socialne pomoči in prebivališča; zagotavlja zaščito družine, zaščito otrokovih pravic, starejših občanov in invalidov; zagotavlja pravico do azila in bioetična načela, kot je denimo prepoved reproduktivnega kloniranja, evgenike, uporabe človeškega telesa v komercialne namene ipd. Pogodba varuje položaj evropskih Cerkva, kot to določa nacionalno pravo posamezne države članice, upošteva istovetnost in prispevek, ki je poseben za vsako Cerkev, ter poziva Evropsko zvezo, naj s Cerkvami ohranja odprt in reden dialog.

Končno pa pogodba med drugim predvideva večje pristojnosti Evropskega parlamenta in nacionalnih parlamentov, omogoča večjo preglednost, neposrednejše sodelovanje državljanov, večjo jasnost pri delitvi odgovornosti in izboljšan nadzor nad subsidiarnostjo.
Ker krepi učinkovitost in demokratično legitimnost Evropske zveze, pogodba Evropi omogoča, da se sooči s tremi največjimi izzivi današnjega časa: globalizacijo, podnebnimi spremembami in demografskim spreminjanjem.

Da bomo lažje odgovorili na globalizacijo gospodarstva, oblikujmo solidarnejšo Evropo

Globalizacija trgovinskih in denarnih odnosov se je v zadnjih dveh desetletjih razširila z vrtoglavo hitrostjo. Vendar še zdaleč niso bili vsi deležni sadov te rasti. Vsi lahko danes opazujemo zlom sistemov, ki jim je vladalo neomejeno množenje denarnih instrumentov, označevalo pa jih je pomanjkanje predpisov, preglednosti in odgovornosti udeležencev. Hkrati smo priče vnovičnemu rojstvu skušnjave protekcionizma in celo znotraj Evropske zveze refleksu “vsak zase”.

Da bi preprečili tovrstno neravnovesje, moramo gospodarstvo nujno postaviti v službo ljudi – in to vseh ljudi. To pomeni visoko ceniti človeško delo, spodbujati podjetniški duh in vrniti državi vlogo varuha javnega interesa. V luči novih dejstev moramo posodobiti evropski model socialno-tržnega gospodarstva. Okrepiti je treba njegovo poslanstvo, ki se zavzema za spravo med gospodarsko učinkovitostjo in socialno pravičnostjo, enake možnosti za vse in solidarnost. Ta solidarnost se ne sme ustaviti na državnih mejah; Evropa mora uporabiti nenadomestljive izkušnje, ki jih je nabrala v dolgih letih, in pogumneje zavarovati interese najranljivejših med nami.

Zaradi njenega velikega vpliva v svetu je zato Evropska zveza poklicana k podpori politiki globalne regulacije, ki jo podpirajo mednarodne vladne strukture in spodbujajo instrumenti nadzora. Med njimi so Mednarodni denarni sklad, Svetovna trgovinska organizacija in Združeni narodi, ki morajo pri tem odigrati ključno vlogo, hkrati pa priznati ustrezno vlogo pri odločanju rastočim gospodarstvom in najrevnejšim državam sveta, še posebej na afriški celini.

Da se bomo lahko spopadli s klimatskimi spremembami, oblikujmo Evropo, ki bo spoštljivejša do prihodnjih rodov

Velike podnebne spremembe so tu; njihove posledice za prihodnje rodove so očitne, človek pa zanje dokazano odgovoren. Kot kristjani verujemo, da nam je Bog zaupal Stvarstvo, da smo le njegovi ‘varuhi', naša naloga pa je, da ga odgovorno uporabljamo. Toda industrijski narodi, pa tudi drugi, ki bodo to še postali, se še naprej zanašajo na produkcijske metode in življenjski slog, ki vodijo do nebrzdanega izkoriščanja dostopnih virov. Kot nam je dobro znano, posledice podnebnih sprememb, kot so orkani, poplave in suše, najpogosteje prizadenejo najrevnejše države in netijo spore glede dostopa od vode in hrane.

Neizpodbitno dejstvo je, da lahko podnebne spremembe presežemo le s preusmeritvijo gospodarske rasti, da bi tako zmanjšali porabo energije in neobnovljivih naravnih virov na splošno. Le združena Evropa se lahko, kljub trenutni denarni in gospodarski krizi, obveže, da bo izpeljala pogumne in nujno potrebne pobude. Vse odločitve, ki so bile v tej smeri že sprejete, sicer z veseljem pozdravljamo, vendar menimo, da morajo iti dejanja še dlje.
Vsak izmed nas mora osebno sodelovati v teh prizadevanjih, priznati moramo, da je sprememba življenjskega sloga nujno potrebna, še posebej v industrijskih državah. Najpomembneje je, da znova najdemo zmernost pri porabi dobrin in pri naših potovalnih navadah, s čimer se bomo lažje izognili ekološki katastrofi; hkrati s tem dobimo možnost, da se obrnemo proč od življenja, prežetega z materializmom, in se bolj odpremo bogastvu medosebnih odnosov.

Da se bomo lažje soočili z demografskimi izzivi, oblikujmo velikodušnejšo Evropo

Tretji večji izziv, pred katerega je postavljena večina evropskih držav, je demografski izziv, ki ga predstavlja hkratno staranje in krčenje prebivalstva. Mednarodne primerjave kažejo, da je Evropa celina, ki jo ta pojav najbolj prizadeva. Med družbeno-gospodarskimi posledicami teh demografskih sprememb so preobremenjenost socialnih sistemov, srednjeročno pomanjkanje delovne sile, povečana odvisnost in socialna osamitev ostarelih ter povečana možnost medgeneracijskih sporov.

Čeprav so vzroki za ta položaj različni, lahko odgovore na omenjene izzive najdemo predvsem, če bomo večjo pozornost namenili blaginji družin, osnovnih celic naše družbe, ter mlajši generaciji. Države članice, prav tako kot Evropska zveza v okviru svojih odgovornosti, morajo spodbujati in ščititi razcvet družinskega življenja. Ustvariti moramo okoliščine, ki bodo staršem omogočale izpolnitev želje po otrocih ter uskladitev družinskega in poklicnega življenja. Da bi dosegli ta cilj, moramo mobilizirati celo vrsto politik: zdravstveno, izobraževalno, zaposlitveno; pozvati moramo celotno družbo, naj odpre možnosti za mlajše generacije in hkrati bolj upošteva vlogo starejših.
Približno tri četrtine rasti prebivalstva v Evropi je danes posledica mednarodnih priseljevanj. Pričakujemo, da se bo priseljevanje nadaljevalo, saj s tem vsaj delno nadomestimo krčenje prebivalstva. Prav zaradi tega se mora naša družba zavezati, da bo dobro poskrbela za integracijo priseljencev in spoštovala različnost.

Na splošnejši ravni pa družinske in integracijske politike ne more narekovati le gospodarska potreba. Prizadevanja za nadzirano priseljevanja ne smejo biti pomembnejša od spoštovanja pravice vsakega posameznika, da živi v krogu družine. Mesto in vloga imigracijske politike se, tako kot spoštovanje etnične, kulturne in verske raznolikosti v naši družbi, dotika splošnega občutek za odprtost in gostoljubje. Zavezani smo tem vrednotam, še posebej, če smo kristjani.

Priznati pa moramo, da je vsaj občasno nastajal vtis, da evropske ustanove ogrožajo integriteto družine. Obstaja namreč tveganje zanikanja razlik med spoloma in nepriznavanja kakršnih koli razlik med materinsko in očetovsko vlogo. Glede tega moramo poudariti, da ne trenutno veljavne evropske pogodbe ne Lizbonska pogodba Evropski zvezi ne dajejo pooblastil za sprejem zakonov, ki urejajo področje družinskega prava in pravice do življenja. Ti področji ostajata v izključni pristojnosti držav članic.

Na koncu pozivamo vse državljane Evrope, še posebej kristjane, naj odgovorno sodelujejo v evropski demokratični razpravi

Evropski državljani, udeležimo se volitev junija 2009. Zavedajmo se pomena evropskega povezovanja in upanja, ki ga Evropa še naprej predstavlja pri zagotavljanju miru in pravičnosti na svetovni ravni. Zahtevajmo od različnih političnih skupin, naj za te volitve oblikujejo resnično evropsko vizijo. Podprimo tiste kandidate, ki se bodo v Evropskem parlamentu zavzemali za politiko, ki jo navdihuje spoštovanje človekovega dostojanstva – za Evropo večje solidarnosti, večjega spoštovanja prihodnjih rodov in večje velikodušnosti. Naj nas kot odgovorne volivce na naslednjih volitvah ne prepričajo populistična gesla. Izgradnja skupne evropske stavbe je znova osrednja naloga Evropejcev in poslanstvo Evropskega parlamenta je, bolj kot drugih ustanov Evropske zveze, da predstavlja vse državljane.

Še nikoli prej ni bilo poslanstvo Evropske zveze – biti dejavnik miru v svoji regiji in po vsem svetu – jasnejše kot danes.

Storimo vse, kar je v naši moči, da ne bo zamudila svojega zmenka z zgodovino!

Jérôme Vignon
Predsednik francoskih socialnih tednov (SSF) – Francija

Hans Joachim Meyer
Predsednik Osrednjega odbora nemških katoličanov (ZdK) – Nemčija

Michel Camdessus
Častni predsednik francoskih socialnih tednov (SSF) – Francija

Henryk Woźniakowski
Predsednik založniške hiše ZNAK – Poljska

Andrea Olivero
Predsednik ACLI - Italijanske zveze krščanskih delavcev – Italija

Hein Pieper
Direktor katoliške mreže – Nizozemska

Antoine Arjakovsky
Direktor Inštituta za ekumenske študije Lviv, Ukrajinske katoliške univerze, Predsednik ekumenskega socialnega tedna Lviv – Ukrajina

Neven Šimac
Podpredsednik Centra za dokumentacijo in evropske raziskave Robert Schuman, Zagreb/Split – Hrvaška

Anna Moskwa
Center za evropska srečanja - Fundacija Nowy Staw – Poljska

Peter Grubits
Generalni tajnik Avstrijske katoliške akcije (KAÖ) – Avstrija

Pierre Lecocq
Predsednik združenja UNIAPAC Evropa - Mednarodne krščanske zveze poslovnežev – Pariz

Peter Annegarn
Predsednik Medškofijskega sveta za laike (CIL) – Belgija

Josiane Caproens
Predsednik Medškofijskega pastoralnega sveta (IPB) – Belgija

Carine Devogelaere
Koordinatorica Medškofijskega pastoralnega sveta (IPB) – Belgija

Frank Turner SJ
Direktor pisarne OCIPE - Jezuitske evropske pisarne – Bruselj

Henri Madelin SJ
OCIPE - Jezuitska evropska pisarna – Strasbourg

Violeta Barbu
Članica IXE – Romunija

Pedro Sols Lúcia in María Luisa Lladó Hädinger
Člana IXE – Španija

Anne van der Vaeren
Članica IXE – Belgija

Pierre Deschamps
Predsednik združenja EDC - Krščanski podjetniki in menedžerji – Francija

Tomáš Halík
Predsednik Češke krščanske akademije – Praga

Michel Van Aerde OP
Direktor Dominikanskega združenja ESPACES – Bruselj

Ignace Berten
ESPACES – Bruselj

Markus Schlagnitweit
Direktor Avstrijske katoliške socialne akademije – Avstrija

Clotilde Nyssens _ALTERCITÉ – Belgija

Francis Davis
Van Huglov inštitut, Kolegij sv. Edmunda, Univerza v Cambridgeu – Velika Britanija

Yves Coulomb
Predsednik Gibanja krščanskih menedžerjev (MCC) – Francija

Llorenç Puig i Puig SJ
Direktor, Krščanstvo in pravičnost – Španija

Sign the Call

2009-05-04T09:42:49Z

Yes, I declare my solidarity with the call and wish to support it by signing it.
Please fill in the form below. Having submitted the form you will receive an email allowing you to confirm your personal details. Your name will then be added to the list of persons supporting the call. Thank you very much!

Ja, ich erkläre mich mit dem Aufruf solidarisch und unterschreibe ihn hiermit.
Bitte füllen Sie das folgende Formular aus. Nach Abschicken des ausgefüllten Formulars erhalten Sie ein Email, mit dem Sie Ihre Eingaben bestätigen können. Ihr Name erscheint dann auf der Liste der Unterstützer des Aufrufes. Herzlichen Dank!

Oui, en signant ici, je déclare soutenir l'Appel de IXE
Veuillez remplir le formulaire ci-dessous. Après l'envoi du formulaire vous recevrez par courrier électronique un message qui vous permettra de valider vos données. Après cette confirmation votre nom sera affiché dans la liste des signataires de la pétition.
Merci beaucoup !

IXE: Kik vagyunk?

2009-04-25T14:57:53Z

Az 1990-es években Európában számos, a Katolikus Egyház társadalmi tanítását képviselő szervezet ráébredt arra, hogy nem lehet a szociális kérdésekről és a társadalmi problémákról beszélni vagy kezelni őket anélkül, hogy ne helyeznénk azokat európai kontextusba.

E közös meggyőződésből kiindulva 1999-ben összeült a Francia Szociális Hetek (SSF) és Német Katolikusok Központi Bizottsága (ZdK), majd 2000 májusában kiadták „Kiáltvány az európai tudatért” című felhívásukat, amely hét nyelven olvasható az alábbi címen:
http://www.zdk.de/erklaerungen/.

A két szervezet között ez jelentette a partnerkapcsolat kezdetét, amely rendszeres találkozási lehetőséget kívánt biztosítani Európa keresztényei számára. Azóta több európai szintű találkozóra is került sor, így 2001 januárjában Brüsszelben, 2002 februárjában Berlinben, 2003 márciusában Krakkóban, 2004-ben Lille-ben, 2006-ban pedig Saarbrückenben, ...
2002 júniusában létrejött egy Európai Munkacsoport, amely 2006 márciusában a „Keresztény Európai Kezdeményezés” (rövidítve IXE) nevet kapta. 2007 márciusában a munkacsoport fontos lépése volt, amikor a Római Szerződés 50. évfordulójának emlékére felhívást tett közzé „Az európai egyesítés jelentésének újrafelfedezése” címmel. A dokumentum kilenc nyelven olvasható a
http://www.ssf-fr.org/actu/2007/manifeste_ixe.php3 oldalon.

Az IXE négy fő célkitűzése:

Az Egyház társadalmi tanítását közvetíteni akaró európai keresztényeknek lehetőséget teremteni a találkozásra és a köztük levő történelmi és kulturális különbségek kölcsönös megismerésére.
Párbeszédet indítani a társadalom egészével és ebben véleményt formálni az európai társadalom jövőjét érintő témákban.
Serkenteni az európai egyesítési folyamatról való gondolkodást, elsősorban a nemzeti és az európai intézményekkel folytatott párbeszéd során.
Támogatni az aktuális társadalmi témákat érintő európai rendezvények szervezését.
Általánosságban az IXE tagjai elkötelezettek, hogy az egyes országokon belül zajló viták az európai szempontok aktívabb figyelembevételével történjenek.

Tagjaink

E dokumentum kiadásakor az IXE-nek a következő országokban vannak tagjai: Ausztria, Belgium, Franciaország, Hollandia, Horvátország, Lengyelország, Luxemburg, Németország, Olaszország, Románia, Spanyolország, Szlovákia és Ukrajna. A csoportban egy megfigyelő is részt vesz az Európai Unió Püspöki Konferenciáinak Tanácsa (COMECE) részéről.

IXE